Naaien

To Naai, Or Not To Naai

De stoel zit verrassend lekker, hij deint een beetje onder mijn bips. Het is er zo één met gasveer. Wanneer je de hendel onder de zitting indrukt, gaat de stoel omhoog of omlaag, afhankelijk van het gewicht dat erop zit. Bij mij zakt hij dan onmiddellijk naar het laagste punt. Het voelt alsof ik in een coconnetje zit. Geen raam om naar buiten te kijken, drie kromme, scheve muren maximaal een meter bij mij vandaan en de doorgang naar dit holletje vlak achter me. Slechte Feng Shui, maar goede Lady Cave vibes (Ho! Vergeet Tiny Atelier! Lade Cave it is). De stekker zit erin, de machine staat aan. Ik zucht de spanning die ik overal in mijn lichaam voel weg en druk voorzichtig met mijn rechtervoet het pedaal in…..

Een keukenschaar is niet ideaal voor het knippen van patronen…

En zo begon mijn naai avontuur! Of eigenlijk ging het avontuur zo verder. Dit was echt niet mijn eerste keer (Ok, ik ga het nu één keer zeggen. Ja, dit klinkt allemaal echt super dubbelzinnig. Schakel je dirty mind uit en lees als een serieus, volwassen persoon verder), maar zo voelde het haast wel. Het is bijna tien jaar geleden dat ik een naaimachine heb aangeraakt, op wat verhuizingen na, en ik was tot voor kort ook eigenlijk niet van plan dat ooit nog te doen.

Ik begon 16 jaar geleden aan een schreeuwend dure naaicursus: de opleiding modevormgeving aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Patronen tekenen en kleding in elkaar zetten, super leuk! Mode, niet zo. Ik houd heus van mooie kleren hoor, maar niet meer dan de gemiddelde vrouw. Eigenlijk nog iets minder, vermoed ik. Toen mij tijdens het toelatingsexamen werd verteld dat het erg belangrijk is goed op de hoogte te zijn van de ontwikkelingen op het gebied van mode en gevraagd werd welke bladen ik allemaal las, was mijn antwoord ‘Geen één’. Dat had voor beide partijen een belletje moeten doen rinkelen.

Hij doet het!

Ik heb geen idee waarom een aantal weken later toch een brief op de mat plofte met het heugelijke nieuws dat ik was toegelaten tot deze opleiding aan de kunstacademie, maar dat was hoe het was. Zeer verbaasd, maar met veel zin, begon ik aan deze studie. Ik vond het heerlijk om zo precies mogelijk met een hoop meten en rekenen een patroon op papier te zetten. Ik maakte een sport van alles zo netjes mogelijk in elkaar te naaien. Zelfs het strijken gaf me een kick, het maakt een kledingstuk zo écht, zo áf. Maar ik kwam er ook achter dat de modewereld mij echt niet ligt en ook dat mijn creativiteit lang niet zo goed ontwikkeld was als die van mijn klasgenoten. Ik heb mezelf daar lange tijd overeind gehouden met bluf en mooie praatjes (tautologie hè? Ach ja), maar na een paar jaar stond daar plotseling een handdoek en een ring voor mijn neus en wist ik wat me te doen stond. Het één door het ander gooien.

Sindsdien heb ik een haat-liefdeverhouding met mijn naaimachine. Ik heb weleens zin gehad om de draad weer op te pakken (flauw), maar zodra ik dat deed voelde ik weer de stress en de druk van school en zo komt het dat ik al tien jaar niks heb genaaid. Tot gisteren! En het viel me niks tegen. Het feit dat ik dit nu echt voor mezelf doe en mijn creativiteit en (jawel, ik vond dit woord altijd een dooddoener, maar ik had het dan ook nog niet beleefd) passie niet meer fake, heeft mijn naai angst weggenomen. Bovendien zit niemand erop te wachten en dat is heel fijn! Ik heb bijzondere dingen mogen maken, maar op het extreem eenvoudige tasje die ik gisteren heb gemaakt, ben ik het meest trots. Deze komt recht uit het hart.

De tas! Niks bijzonders en toch ook weer wel. Het speldenkussen heeft mijn oma voor me gemaakt toen ik naar de kunstacademie ging en ondanks het wat onhandige formaat, heb ik nooit een andere gebruikt. De stof die ik voor de tas heb gebruikt, is een kringloopvondst! Gisterochtend was het nog een gordijn.

Als je het over zou kunnen doen, zou jij dan dezelfde studie hebben gedaan? Wanneer was het voor jou duidelijk dat je wel of niet de juiste keuze had gemaakt? Ik zou zeker weten geen modevormgeving hebben gekozen. Toch heb ik geen spijt. Ik kan nu toch nog gebruiken wat ik daar heb geleerd en ergens geeft het me nu ook net even dat extra zetje om erop te vertrouwen dat ik het in me heb om alle dingen te doen die ik nu wil doen. Zij zagen iets in mij en ik ben blij dat ik het nu eindelijk ook zie.

Zo! En dan nu maar afwachten of ook deze hobby compleet uit de hand gaat lopen. Ik houd jullie op de hoogte.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *