Portrettekenen

Huub, huub, Barbatruc!

Zo, ik zit! Sinds mijn laatste post ben ik vooral heel erg druk geweest met een soort van balans te vinden tussen de dingen die ik wil doen en de dingen die ik moet doen. Laten we het er maar niet over hebben.

Vorige week had ik een date met mijn schoonzussen en dat leek mij een mooi moment om het portret van mijn nichtje te overhandigen. Ik had het A3’tje super classy verpakt tussen twee tekenblokken om het te pletten, met een prachtige antracietkleurige vuilniszak er omheen getapet om het papier te beschermen tegen de elementen. Man, wat vond ik het spannend! Ik heb in het halfuur voor ik in de auto stapte regelmatig ‘Ik ga zo even kotsen hoor’ gemompeld. Het ding is namelijk, ik heb dit nog nooit eerder gedaan. Niet echt tenminste. Ik kan wel een beetje tekenen of zo, het is niet helemaal slecht, maar realistische portretten, nee dat kan ik niet. Ik kan wel heel leuk Barbapapa natekenen. Net echt!

Mijn eerste echte portret! Jeej!

Vorig jaar liep ik met mijn 2-jarige peuter over de jaarmarkt in ons dorp en daar stond, zoals ieder jaar, een dame die voor €15,- in 20 minuten een leuk portretje van je kind tekent. Ik dacht, hoe kitsch, doen we. Na een halfuur (Norah vond er niks aan, dus probeerde steeds te ontsnappen) keek mevrouw tevreden naar het resultaat, greep de bus met fixatief en sprayde royaal over het papier. Voor eeuwig verzegeld, niks meer aan doen!

Nieuwsgierig stond ik op en ging achter haar staan om het portret van mijn dochter te bewonderen en dat gevoel dat je dan hebt… Hoe omschrijf je dat? Verbazing, ongemak, plaatsvervangende schaamte, paniek omdat je weet dat je nu iets moet zeggen, maar je weet niet wat? Zoiets. Mijn dochter die net baby af was, zag eruit als een man van in de veertig na een zware maand, mét vlasbaardje. Ik weet nog dat ik dacht ‘Shit! Ze heeft dat ding al gefixeerd, nu kan ik ‘m niet meer zelf aanpassen!’. En zo werd het idee geboren om zelf eens een poging te wagen.

Dat lukte veel beter dan ik had gedacht! Mijn versies hangen nu naast het ‘origineel’ op de koelkast en het is een leuk gespreksonderwerp geworden op feesten en partijen. Het inspireerde mijn zwager zelfs om zijn dochter ook door mij te later vereeuwigen op papier.

Dat is even andere koek! De twee portretten van mijn dochter had ik even snel tussen de middag gedaan en eigenlijk nooit echt afgemaakt. Dit portret moest goed genoeg zijn om ingelijst aan de muur te hangen, niet om een grap op een koelkast te zijn. Maar in het kader van mijn creatieve avontuur ben ik toch aan de slag gegaan. Heel wat uurtjes heb ik in een soort van trance boven het papier gehangen. Elk plekje is minstens drie keer gekleurd en weer uitgegumd (wat zeg ik, maak daar maar twaalf keer van), maar op een keer moet je dan toch zeggen ‘Het is klaar.’

Ik heb nog een hoop te leren. Mijn techniek is non-existent, de eerste 10 uur leek het op een kindertekening, ik ben waarschijnlijk veel te lang bezig, ik concentreer me vast teveel op de verkeerde dingen, ik doe alles in de verkeerde volgorde (maar hé, is dat niet een beetje mijn ding?) en het kan allemaal veel beter. Maar weet je, toen ik met bibberende handen de vuilniszak van de stapel papier trok en soort van elegant het portret aan mijn schoonzus toonde (die het even spannend vond als ik), maakte dat lekker helemaal niks uit. Haar reactie was onbetaalbaar en ik ben trots op het resultaat en dat ik het toch maar mooi heb gedaan! En ik heb uit betrouwbare bronnen dat hij niet op de koelkast komt te hangen.

Nu smaakt dit naar meer! Ik mag nog een nichtje en een neefje tekenen en om mijn techniek te verbeteren én mijn handschrift te vinden, ben ik begonnen met de cast van Twin Peaks (De eerste twee seizoenen natuurlijk en nee niet iedereen. Heb ik helemaal geen tijd voor joh.) op papier te zetten. Daar kan ik lekker mee rommelen en aanmodderen, vindt David Lynch heus niet erg, en stiekem hoop ik dat ik in de toekomst meer van dit soort opdrachten mag doen (Dit is een hint. Vanaf april heb ik weer ruimte voor nieuwe opdrachten. Neem contact met me op voor meer informatie).

En nu maar weer verder zoeken naar balans. Martha, je bent nog altijd welkom!

4 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *