Uncategorized

Loedermoeder (ja, ik ook al)

Hier ben ik weer! Twee weken na mijn eerste post en dus ook twee weken ouder en wijzer. In mijn eerste bericht heb ik vaag wat verteld over mijn nog vagere plannen, maar inmiddels krijgt het allemaal wat meer vorm in mijn hoofd. Het blijft wel moeilijk om ze ‘hardop’ te zeggen hoor! Dromen en wilde plannen lijken in het begin vaak een slecht idee, ronduit onmogelijk en vooral heel erg eng. Zeker als je nog in die fase zit van losse, rondfladderende ideetjes.

Losse ideetjes zijn het nog steeds, maar ze blijven nu wel soort van stilzitten. Er zijn een aantal dingen waar ik me dit jaar op wil focussen, daar vertel ik later meer over. Voor nu ben ik druk met een hele lijst verzoekjes en opdrachten. Vooral haakopdrachten, maar ook een paar portrettekeningen. Op het moment allemaal voor familie en vrienden die beweren geen haast te hebben (ik spreek ze over een halfjaar nog wel, als ze eindelijk die langverwachte muts krijgen, in de zomer), dus dit is een mooi moment voor mij om uit te vogelen hoe ik mijn werk kan combineren met de rest van mijn leven, mocht ik ooit zo’n mazzelaar zijn dat ik dit voor het eggie mag doen.

Mijn conclusie na een maand aanmodderen: das heul nie makkelijk nie! Bij deze een applaus voor alle moeders die thuis werken! In theorie zou het geen probleem moeten zijn. Ik werk parttime en houd genoeg tijd over om aan mijn projecten te werken, maar met een peuter die om me heen dwarrelt is het toch wel heel lastig. Niet dat zij me stoort tijdens het werken, maar ik heb meer het gevoel dat ik haar ermee stoor. Niet echt leuk, als mama er is, maar toch ook niet. Soms moet ze iets te lang zichzelf vermaken, kijkt ze iets te lang tv en zeg ik iets te vaak ‘straks’. Dat is een keertje niet erg, maar ik wil liever niet dat dit een gewoonte wordt en ik voel me vaak best schuldig.

Daar worstel ik nu dus een beetje mee en het zou handig zijn als ik ook zo’n blitse planning en routine zou hebben waar je weleens over leest in boeken en tijdschriften. Ik zou dan ‘s ochtends meteen fris mijn bed uit springen en een beetje poetsen, beetje wassen, beetje aankleden, beetje eten en dan hier en daar een stukje haken, terwijl er een cake in de oven staat die ik net met mijn dochter heb gemaakt, die we straks opeten in het fort dat we nu aan het bouwen zijn van stoelen, tafels en plaids (van de Action, niet de plaids waar mama 40 uur voor heeft moeten zwoegen), waarna we een fietstochtje door het dorp maken voor wat vitamine p (plattelandsche poep lucht)(nee hoor, grapje, het ruikt hier naar bloemetjes). Dat zou echt genoeg moeten zijn. Ik kan wat heuvels verzetten wanneer mijn dochter naar de peuteropvang en dansles is en ‘s avonds en in het weekend kan ik ook nog zat doen.

Opgelost, zou je zeggen! Helaas. Zodra ik wakker word, denk ik alleen maar HAAAAAAKEEEEEEN!!!! Dat maakt het erg lastig om me aan dit plannetje te houden, want zodra ik er even aan toegeef, kan ik er maar heel moeilijk mee ophouden. Het is net wijn. Een aandachtspuntje dus en ik ben benieuwd of ik de volgende keer wat positieve ontwikkelingen te melden heb over deze situatie (zoals dat Martha Stewart spontaan voor mijn deur stond om mij persoonlijk te begeleiden in deze huisvlijt kwestie).

Het is niet allemaal kommer en kwel gelukkig. Ik vind het ontzettend leuk om dit te doen! Het voelt echt als een groot avontuur. Ik sta op het punt wat projecten af te ronden en die zal ik in mijn volgende post eens showen (volg mij voor een sneak peak op Facebook en Instagram).

Zijn er nog meer thuiswerkers hier? Met weinig zelfcontrole? Met kinderen? Hoe pakken jullie dat aan? Ik ben heel erg benieuwd naar jullie ervaringen. Ook als je dit pas in 2023 leest. Waarschijnlijk worstel ik er dan nog altijd mee.

2 Reacties

  • Judith mulderij

    Haha heel herkenbaar!
    Je bent bang om ergens aan te beginnen omdat het zo’n onmogelijk iets lijkt.

    En ook ik voel me vaak schuldig.
    Jayden kan zichzelf prima vermaken, maar toch heb ik het idee dat ik hem moet vermaken.
    Dan denk ik, je hebt zelf voor kinderen gekozen… Je wist dat je geen eigen leven meer zou hebben!
    Haha nee hoor het kan prima samen.

    • admin

      Ja voel jij je ook schuldig? Moeilijk is dat hè? Als ik jou zo bezig zie met je blog en fotografie en kasten verven, denk ik ‘Hoe doet ze dat toch?’, maar jij hebt dus ook niet de gouden tip :p

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *